Wanneer we naar een film kijken of een roman lezen, identificeren we ons gewoonlijk met de held en hopen we dat hij of zij een leven lang alle moeilijkheden het hoofd kan bieden. We voelen hartstocht voor diens grote liefde, zijn kwaad op hen die verraad hebben gepleegd en hopen op een ‘happy end’. Dit soort ingrediënten – moeilijkheden, verraad en liefde – zorgen ervoor dat we van dit speciale moment genieten. Als er in het verhaal geen moeilijkheden of dramatische gebeurtenissen voorkomen, dan heeft het verhaal weinig zin en zullen we ons al snel vervelen.

Hoe komt het dan dat we, wanneer zich moeilijkheden voordoen in ons eigen leven, bij de pakken neer gaan zitten en onze eerste reactie vaak zoiets is als: waarom moet mij dit nu weer overkomen? Waar is al die opwinding gebleven om alles te doorstaan wat de held moet doorstaan? Waarom lijkt het leven van een ander altijd interessanter, spectaculairder en met meer mogelijkheden dan het onze? Om een licht te werpen op ons levenspad heeft het boeddhisme het over de vier realiteiten: geboorte, ziekte, ouderdom en dood.

Het doek gaat op
Eerste akte: We zijn geboren om gelukkig te zijn en om te genieten
We beginnen dit leven met een ‘onstuimige levensenergie’ - ons karma dat het resultaat is van onze gedachten, woorden en handelingen en dat zich gedurende al onze levens heeft opgestapeld. Karma kan positief zijn. maar ook negatief, maar heeft de mogelijkheid in zich om veranderd en aangewend te worden om duurzaam geluk op te bouwen. Volgens de leer van Nichiren Daishonin kunnen we door het reciteren van Nam-myoho-renge-kyo de boeddhastaat in ons leven ervaren. “Wanneer we ons wezenlijke zuivere bewustzijn activeren, wordt zowel onze positieve als negatieve karmische energie aangewend voor het creëren van waarde. De geest of het bewustzijn van onze gemeenschap en de mensheid in zijn geheel ontvangen deze energiestroom die zich kenmerkt door wijsheid en compassie.
Karma is dus geen zware last, maar juist het tegenovergestelde. Het is de energie die ons in staat stelt ons te bevrijden uit het nauw waarin we soms lijken te zitten.

Tweede akte: We gaan onze eigen weg
Als de acteurs van ons eigen leven moeten we doen wat we moeten doen, omdat niemand het voor ons kan doen. We zijn hier met een reden en onze moeilijkheden zijn als het ware de gedaante van deze diepgaande levenservaring. Dit is onze missie. Net zoals de held van de film zijn rol moet spelen – anders zou er helemaal geen film zijn – hebben wij onze eigen problemen waardoor wij ons leven kunnen leven, onszelf kunnen uitdagen en kunnen overwinnen. Van alle mogelijke soorten van lijden is ziekte een van de meest aansprekende, want het is de verstoring van het fysieke, mentale, morele of sociale aspect in ons. Ziekte is waarschijnlijk een van de grootste bronnen van lijden en zorg in ons leven. Maar vanuit het nieuwe perspectief dat we ons eigen maken, wekt ziekte een zoekende geest op naar de waarheid van het leven; de enige manier om beter te worden, is het verbreden van onze grenzen en het leven leren waarderen.

Derde akte: Een betekenisvol leven
Wanneer we de held van ons leven zijn, wordt het leven spannend en vervuld. Ook al vinden we het niet leuk, we zijn de schrijver en regisseur van het verhaal van ons leven. Dat kan zijn van brandhout, tot middelmaat of schittering. Het hangt af van onze oprechtheid en waaraan we ons leven toewijden. Als we echt proberen te werken voor het geluk van anderen terwijl we moeten vechten om onze dromen waar te maken, dan zijn de mensen om ons heen blij en dankbaar dat we er zijn vanwege de positieve invloed die we op de omgeving hebben. Is er een groter geluk dan het creëren van waarde? Ons leven wordt dan gekenmerkt door de ‘wet van besluit’ in plaats van de wet van verlangen’.

Vierde akte: Naar eeuwig geluk (de oneindigheid van het leven)
Niemand vindt het leuk om ouder te worden, en toch kunnen we intens genieten van de schoonheid van de herfst, wanneer de bladeren vallen om de bomen te laten zien met hun naakte takken, benig en dor. Toch weten we dat de boom binnen een paar maanden opnieuw knop zat schieten. Als we de oneindigheid van het leven begrijpen, als we begrijpen dat onze herfst ons voorbereidt om op te gaan in de levenscyclus die nooit ophoudt, dan kunnen we deze periode van het leven zien in al haar schoonheid. Het is dan vanzelfsprekend dat we welwillend en voorkomend willen zijn.

“Wanneer we ons leven baseren op de boeddhastaat, worden welwillendheid en hechte solidariteit het cement van ons leven. We willen dan zo snel mogelijk herboren worden om anderen gelukkig te maken.”

Epiloog
“Geloof dat voortdurend gericht is op de inspanningen voor kosen rufu, door verleden, heden en toekomst heen, is op zich het grote schip om de eeuwige reis te maken over de ‘oceaan van leven en dood’…” Daisaku Ikeda

index

This page was last modified on Sunday, August 20, 2006.