Het Voordeel van de twijfel
Door Ricky Baynes, UK-Express, april 1998
Vertaling Karen de Groot

Mensen worden alleen menselijk als ze als menselijke wezens worden gevormd. De geboorte op zichzelf maakt ons niet menselijk. Het is alleen als we als menselijk wezens worden opgevoed, dat we menselijk worden. Daarom is onderwijs zo belangrijk. De Japanse schrijver Yuyu Kiryu (1873-1941) beschreef de wereld als ‘het pad van dierlijkheid’. Omdat er maar zo weinig werkelijk ‘menselijke’ wezens zijn, gaan de mensen oorlog voeren simpelweg om te bewijzen wie het sterkste is. We bevinden onszelf in een situatie waarin we heen en weer geslingerd worden in een maatschappij die opgesloten in de greep van dierlijkheid. (Conversations on the Lotus Sutra, nr. 29)

In de eerste 27 jaar van mijn Boeddhistische beoefening in de SGI-UK, was mijn voornaamste contact met ‘menselijke wezens’ – buiten de Boeddhistische activiteiten en mijn werkomgeving – het reizen naar werk en activiteiten. Het reizen van en naar werk betekende elke dag een uur op en neer in het ondergronds netwerk van Londen. Reizen naar activiteiten betekende meestal met de auto over de ‘North Circular’ rijden, een rondweg die automobilisten nemen om de buitenwijken van Londen te ontwijken. De metrotreinen waar ik in reisde hadden een slechte naam – op elkaar gepakt, vol en niet altijd probleemloos.

Voor het merendeel van de reizigers, die waarschijnlijk in de wereld van dierlijkheid leefden, was het noodzakelijk – als je niet je gezonde verstand wilde verliezen – om je medepassagiers als niet menselijk te beschouwen. Dit is waarschijnlijk zo omdat, met zoveel mensen om je heen, de normale menselijke gebaren van beleefdheid, rekening houden met, dankbaarheid en respect, bijna onmogelijk zijn om uit te drukken. Dezelfde situatie bestond op de ‘North Circular’, maar deze keer zaten de ‘menselijke wezens’ in auto’s en vrachtwagens.

Wat er natuurlijk gebeurt is dat reizen een strategie wordt, om je ‘ruimte’ te beschermen.Wat er ook maar binnendringt, of die ruimte dreigt binnen te dringen, moet worden afgeweerd. In feite, gezien wij allen niet noodzakelijkerwijs agressief zijn, wordt de menselijke uitwisseling een combinatie van oogcontact vermijden, rennen om een zitplaats te bemachtigen, racen om een gat in het verkeer te vullen, of soms (vaak zelfs) confrontatie, zeker wanneer de condities slechter zijn door het uitvallen van verkeerslichten, files enz.

Het was een wonderlijke ervaring om gedurende dit alles een praktiserende boeddhist te zijn, omdat na een opwekkende ochtend sessie van gongyo, ik veel bewuster was van de situatie waar ik in leefde. In het verstrijken van de jaren veranderde mijn kijk op mijn medereizigers van mezelf, een persoon met een sticker opgeplakt die zei, “ik ben een bijzonder krachtige persoon dus je kunt maar beter, onder welke omstandigheid dan ook uit de buurt van mijn ruimte blijven”, tot een persoon met de boodschap in mijn ogen en hart, “ik ben een zeer tevreden mens en jouw aanwezigheid bevalt me wel”. Het verandert je leven.

Natuurlijk, het is niet zomaar een proces om gewoon te beslissen op een bepaalde manier te denken. Wij hebben bepaalde karaktertrekken, bepaalde karakteristieken; persoonlijkheden die ons wonderbaarlijk doen verschillen van elkaar. Wat noodzakelijk is voor ons, is om de beste van deze karaktereigenschappen te tonen, de menselijke kant ervan, de Boeddhanatuur van ons ware zelf.

In het bovengenoemde gedeelte van zijn Conversations on the Lotus Sutra, praat President lkeda over de daad van het bidden: ‘Meditatie’ klinkt kalm en vredig, maar het is zeker geen ‘makkelijk’ pad. Het is een heftige strijd tegen aantrekkingskracht van negativiteit en duisternis. Shakyamuni confronteerde, vocht en versloeg op open en eerlijke wijze de ‘vernietiger van leven’, een functie die het hele universum doordringt. Door dit te doen was hij in staat om de duisternis, die ongelukkig zijn wordt genoemd, te overwinnen.

Dit is de speurtocht van ons allemaal — inclusief de mensen met of zonder religieuze overtuigingen. We kunnen elke dag verschil uitmaken als we ‘het voordeel van de twijfel’ geven aan onze medemensen en hen vol vertrouwen toelaten om onze ruimte te betreden. Maar we moeten met het beste van ons kunnen beoefenen. Het is alleen door de strijd om te proberen het lijden onder onze dierlijkheid te overwinnen, dat de kwaliteit van ‘menselijkheid’, onze Boeddhanatuur, verschijnt. Daarom, het lijden dat we confronteren met ons chanten en Boeddhistische activiteiten, is de weg naar de vervulling van datgene wat goed voor ons leven is.

index

This page was last modified on Sunday, August 20, 2006.